|
Ήταν το 1931 όταν 36 Μορφίτες ζώντας κάτω από τον αποικιακό ζυγό τότε, με το όραμα της ελευθερίας στην ψυχή τους, σε μια φιλική σύναξή τους ίδρυσαν το Σωματείο με την επωνυμία Διγενής Ακρίτας, προβλέποντας στο μυθικό Ακρίτα των συνόρων και τον ελευθερωτή της πολύπαθης Κύπρου που ταπεινωμένη ζούσε κάτω από το αβάσταχτο βάρος του ξένου ζυγού, στερημένη του πιο πολύτιμου αγαθού, της ελευθερίας.
Κατά τη δεκαετία του 50, το Σωματείο αύξανε την ισχύ του και την επιρροή του, στρατεύοντας νέα μέλη και δημιουργώντας μεθοδικά την κατάλληλη υποδομή για τις πρώτες οργανωμένες αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες του. Έτσι δημιουργούνται τα πρώτα ορχηστρικά σύνολα που παρουσιάζονται στις εθνικές επετείους και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, τα πρώτα δειλά θεατρικά βήματα με έργα Κυπριακής ηθογραφίας και αρχίζει να αναπτύσσεται το ποδόσφαιρο σε οργανωμένη βάση, η καλαθόσφαιρα και ο κλασσικός αθλητισμός.
Μεσολαβεί ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ που βρίσκει το Διγενή Ακρίτα στην πρωτοπορία του αγώνα με πολλά μέλη του να πυκνώνουν τις τάξεις των αγωνιστών και να αγωνίζονται με αυτοθυσία για τον αγώνα απελευθέρωσης. Πολλοί είναι οι αγωνιστές μέλη του Σωματείου που οδηγήθηκαν στα κρατητήρια, φυλακίστηκαν ή έδρασαν σαν καταζητούμενοι. Το Σωματείο υπήρξε φυτώριο αγωνιστών υπηρετώντας έτσι την Πατρίδα στον ένοπλο αγώνα που διεξήγαγε.
Στη δεκαετία του 60 γίνεται η πολιτιστική και πολιτισμική έκρηξη του Σωματείου όπου παράγει πολιτισμό και αποτελεί πια το σημαντικότερο φορέα καλλιτεχνικής, πολιτιστικής, κοινωνικής και αθλητικής δημιουργίας.
Στο ποδόσφαιρο ενδυναμώνεται η ομάδα που αποσπάται από το αγροτικό ποδόσφαιρο. Το 1968 εγγράφεται στη δύναμη της ΚΟΠ και αρχίζει τη μεγάλη πορεία για άνοδό της στην Α' Κατηγορία. Το επιτυγχάνει το 1970. Σαν δευτεραθλήτρια στη σεζόν 1970 – 1970 λαμβάνει μέρος στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ με αντίπαλο την Ιταλική Μίλαν εκπροσωπώντας την Κύπρο με τιμητικότατα αποτελέσματα 0–3 και 0-4 (και οι δυο αγώνες έγιναν στην Ιταλία).
Είναι η χρυσή εποχή του ποδοσφαίρου όπου αναδεικνύονται σε μεγάλα αστέρια οι ποδοσφαιριστές ο Μάνος, Κρίνος, Τσίγγης Α, Τσίγγης Π, Χαριλάου, Σκαπούλης Χρ., Σίμος, Σκαπούλης Μιχ., Τσιάκκας Ν., Τσιάκκας Χρ., Ευθυμίου, Ηλίας, Κωσταρής, Αργυρού και άλλοι.
Το Δημοτικό γήπεδο με το χορτοτάπητά του, προσφέρει στους Μορφίτες και στους κατοίκους της περιοχής μεγάλη συγκίνηση κι όλοι ζουν με το όραμα ο Διγενής Ακρίτας, ο φονέας των γιγάντων, όπως τον αποκαλούσαν, να γράψει τη δική του ιστορία στα Κυπριακά γήπεδα και όχι μόνο.
Μέσα στην δεκαετία του 1960 - 1970, αρχίζει να οικοδομείται η αυτοκρατορία του Σωματείου στην καλαθόσφαιρα. Η υποδομή είχε αρχίσει στη δεκαετία του 50 όπου το Γυμνάσιο Μόρφου έγινε το φυτώριο για το νέο άθλημα κάτω από καθοδήγηση των πρώτων προπονητών Ραγάζου και Κωνσταντόπουλου, δύο εξαίρετων γυμναστών που δίδαξαν για πρώτη φορά το άθλημα και ανέδειξαν σε ταλέντα καλαθοσφαιριστές που έγραψαν τη δική τους ιστορία βάζοντας τη δική τους σφραγίδα στην εξέλιξη του αθλήματος.
Ο Διγενής Ακρίτας δημιούργησε τότε μια θαυμαστή ομάδα που έγινε θρύλος στα κυπριακά γήπεδα. Καλαθοσφαιριστές μεγαθήρια όπως οι Κλείτος Παλάοντας , Τάκης Ασσιώτης, Ανδρέας Προδρόμου, Μήτρος, Ρούτης, Ερμής, Κίτσιος, Γιώργος, Ντίνος Πετρίδης και η χρυσή ομάδα: Χαράλαμπος Κουρέας,Θωμάς, Φρυδάς, Κουζής, Κωσταντινίδης, Χαριλάου, Μ. Σκαπούλης, Συμειωνίδης. Ιακωβίδης, Φύτος, Κυριακίδης, Χοιροδοντής που διέθεταν άριστη τεχνική και δεξιοτεχνία, ανάστημα, ευστροφία και μαχητικότητα, καθήλωναν τους θεατές με το μαγευτικό παιχνίδι τους, οδηγώντας την ομάδα στην κορυφή. Η θρυλική ομάδα του Διγενή Ακρίτα καταξιώθηκε με προπονητή τον κ. Γιώργο Σολομωνίδη σαν η καλύτερη στην Κύπρο αφού κέρδισε Παγκύπριο πρωτάθλημα για τρία συνεχή χρόνια 1966 – 1969 , με αποτέλεσμα η Ασπίδα του Πρωταθλητή να κοσμά μόνιμα την πλούσια κυπελλοθήκη του Σωματείου.
Στο μουσικό τομέα ιδρύθηκε μόνιμη τετράφωνη μικτή Χορωδία και Φιλαρμονική Ορχήστρα που διάνθιζαν τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Σωματείου και όλης της περιοχής. Ιδρυτής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής των καλλιτεχνικών αυτών συνόλων ήταν ο Σώζος Χαραλαμπίδης από τον οποίο εκπήγαζε κάθε πολιτιστική δραστηριότητα.
Η πολιτισμική δημιουργία του Σωματείου είχε προεκτάσεις σε θεατρικές παραστάσεις, διαλέξεις-συζητήσεις, ενεργό συμμετοχή στο καθιερωμένο ετήσιο φεστιβάλ πορτοκαλιού, εκθέσεις και ανάμειξη σε όλα τα πολιτιστικά δρώμενα της Μόρφου. Ήταν η κατεξοχήν έπαλξη που αναβάθμιζε συνεχώς τη πολιτιστική φυσιογνωμία της πόλης. Πίσω από την πολύπλευρη και πολυδιάστατη αυτή προσφορά του Σωματείου, ήταν τα εκάστοτε Διοικητικά Συμβούλια που με ενθουσιασμό, όραμα και δημιουργική πνοή σχεδίαζαν την ανοδική πορεία του Διγενή Ακρίτα. Μεγάλη,μορφή, ο αείμνηστος Ερατοσθένης Οδυσσέως που σαν Πρόεδρος του Σωματείου για πολλά χρόνια οδήγησε το Σωματείο στο δρόμο των επιτυχιών και της πλούσιας πολιτισμικής προσφοράς. Ακούραστοι εργάτες και συνεργάτες του Προέδρου ο Ανδρέας Καραολής και ο Νίκος Σιαμτάνης που χρημάτισαν γραμματείς για πολλά χρόνια και πρόσφεραν ανεκτίμητη προσφορά στο Σωματείο.
Αυτή η ξέφρενη ανοδική πορεία του Διγενή Ακρίτα ανακόπηκε από τη βάρβαρη Τουρκική εισβολή που το έριξε στην προσφυγιά, καψαλίζοντας τα δημιουργικά φτερά του και γκρεμίζοντας τα όνειρά του.
Εκεί κόπηκε το νήμα της ελεύθερης ζωής του. Βρέθηκε σε ξένη γη να θρηνεί τα όνειρά του και να αγναντεύει από μακρυά την τουρκοπατημένη Μόρφου μέσα στη θολούρα της πίκρας και της απόγνωσης που σκέπασε το καλλιμάρμαρο οίκημά του που στενάζει ακόμα σκλαβωμένο αναζητώντας φως και λύτρωση.
Σαν φοίνικας όμως που αναδύεται από τη στάκτη του ο Διγενής Ακρίτας, συμβολίζοντας των αθανάτων την ισχύ, ορθώθηκε ξανά, πείσμωσε, σήκωσε το ανάστημά του και κουβαλώντας τις ιστορικές του μνήμες για όπλα στη φερέτρα του, άρχισε την ανοικοδόμησή του και την αναδημιουργία του.
Σε ξενόκτητο οίκημα ο Διγενής Ακρίτας έριξε το δημιουργικό του φως με όραμα μοναδικό να συντηρήσει μνήμες και θύμισες ως την ημέρα του γυρισμού. Συνέχισε την ποδοσφαιρική του δραστηριότητα και με αξιοπρέπεια δέχθηκε τον υποβιβασμό της ομάδας του αφού οι δυνάμεις του σκόρπισαν ή χάθηκαν στο βωμό της Πατρίδας. Ούτε στιγμή όμως δεν εφησύχασε. Άρχισε να ακτινοβολεί σιγά σιγά, να δίνει το παρόν του και να ανεβαίνει αργά αλλά σταθερά τα σκαλιά που θα τον οδηγούσαν και πάλι στο θρόνο του.
Πάλεψε τριάντα ολόκληρα χρόνια κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ταπεινώθηκε αλλά δεν απογοητεύτηκε, γνώρισε την αστοργία αλλά δεν ολιγώρησε, πιέστηκε οικονομικά και άντεξε. Εναπόθεσε κατ’ αρχάς τη μοίρα του στα στιβαρά χέρια του και ακούραστου Προέδρου Ερατοσθένη Οδυσσέως που με τη συμπαράσταση των μελών και φίλων του Σωματείου δημιούργησε πνεύμα αισιοδοξίας και ελπίδας.
Την Προεδρία του Σωματείου ανέλαβαν για σύντομο χρονικό διάστημα ο Γιώργος Αναστασιάδης και Γιαννάκης Ερωτοκρίτου οι οποίοι με το κύρος και την προσωπικότητά τους κράτησαν το Διγενή σε πορεία προόδου και συνεχούς ανάκαμψης.
Όταν τη σκυτάλη ανέλαβε ο Ανδρέας Διονυσίου, μια νέα σελίδα άρχισε να γράφεται, για το Σωματείο κι ένα όραμα να δημιουργείται για ένα Διγενή δυναμικό, περήφανο και σεβαστό. Άρχισε να δραστηριοποιείται σε όλους τους τομείς και να κάνει έντονη την παρουσία του ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο. Η εικοσάχρονη παρουσία του Ανδρέα Διονυσίου στην προεδρία του Σωματείου, αποτελεί μια ξεχωριστή περίοδο κατά την οποία ο Διγενής Ακρίτας ανέκαμψε, πήρε επάξια τη θέση που του άξιζε στην ποδοσφαιρική οικογένεια και καταξιώθηκε στη συνείδηση της Μορφιτικής διεσπαρμένης κοινωνίας αλλά και όλου του διαμερίσματος σαν η κατ’ εξοχή δυναμική έπαλξη ενός πολύμορφου αγώνα που στόχευε στην επιστροφή και την δικαίωση μέσα από μια λαμπρή και δημιουργική πορεία.
Η επάνοδος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Σωματείου στην Α' κατηγορία, ήταν η επιβράβευση της επίπονης και συλλογικής προσπάθειας που καταβλήθηκε απ’ όλους τους συντελεστές και ιδιαίτερα τον Πρόεδρο Ανδρέα Διονυσίου. Μετά την αποχώρηση του Ανδρέα Διονυσίου από την Προεδρία, το Σωματείο βρίσκεται στα χέρια του νέου της Προέδρου κ. Τάσου Αριστοτέλους που με προσωπικό του όρκο «Το Σωματείο ουκ ελάττω παραδώσω» οδηγεί το Σωματείο σε νέες κατακτήσεις με συνεργάτες νέα παιδιά που τους διακρίνει το πάθος και η αγάπη για το αγαπημένο τους Σωματείο.
Ενισχυτικό της καθολικής αυτής προσπάθειας είναι και η μετατροπή του ποδοσφαιρικού τμήματος του Σωματείου σε Εταιρεία με Πρόεδρο κ. Γιάννο Ζορπίδη, παλιό ποδοσφαιριστή του Σωματείου που έδεσε τη μοίρα του με τη μοίρα του Σωματείου, με όνειρο να μετατρέψει το Διγενή Ακρίτα σε γίγαντα ποδοσφαιρικό, αναβιώνοντας έτσι τη παλιά δόξα του λαμπρού Σωματείου.
Η ζωή της Εταιρείας διαρκεί μόνο 2 χρόνια. Το 2005 το ποδοσφαιρικό τμήμα επανεντάσσεται στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο με πρόεδρο τον Άρη Στεφάνου, παιδί από τα σπλάχνα του Σωματείου. Την ίδια χρόνια γίνεται το μεγάλο άλμα. Η ομάδα κατατάσσεται Πέμπτη στη τελική βαθμολογία της ποδοσφαιρικής σεζόν 2004 – 2005 και πανηγυρικά αγωνίζεται στον τελικό του κυπέλλου Κύπρου με την Ομόνοια χάνοντας στο τέλος με το κεφάλι ψηλά με σκόρ 2-0.Έκτοτε η ομάδα με μόνιμο βραχνά το οικονομικό αγωνίζεται για να κρατηθεί στα μεγάλα σαλόνια της Α’ Κατηγορίας ελπίζοντας μέχρι και την ευλογημένη μέρα του γυρισμού. Ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου με την πλούσια προσφορά του μετασχηματίστηκε πνευματικά σε ιδέα που κυριάρχησε στο νου και την ψυχή των Μορφιτών και έγινε ταυτόσημη έννοια με την ύπαρξη του κάθε Μορφίτη. Σαν ιδέα δεν φθείρεται στο χρόνο, διατηρείται και μεταλαμπαδεύεται στις νεότερες γενιές σα δημιουργική φλόγα για νέες κατακτήσεις και νέες μάχες στα μυθικά μαρμαρένια αλώνια, κερδίζοντας την ιδεατή αθανασία.
|